Dictionary พจนานุกรม พจนานุกรมไทย คําราชาศัพท์ สารานุกรมไทย ฟังเพลง ดูทีวีออนไลน์ ตรวจสลากกินแบ่งรัฐบาล

บุษย์

บุษย์

  • บุษย- บุษย์ บุษยะ ปุษยะ ปุสสะ

    [บุดสะยะ- บุด บุดสะยะ ปุดสะยะ ปุดสะ] น. ดาวฤกษ์ที่ ๘ มี ๕ ดวง เห็นเป็นรูปปุยฝ้าย พวงดอกไม้ ดอกบัว หรือ โลง ดาวปุยฝ้าย ดาวพวงดอกไม้ ดาวดอกบัว ดาวโลง ดาวปู ดาวสมอสําเภา หรือ ดาวสิธยะ ก็เรียก. (ส. ปุษฺย ป. ปุสฺส) แก้วสีขาว บัว.[ปุดสะยะ ปุดสะ บุด บุดสะยะ] น. ดาวฤกษ์ที่ ๘ มี ๕ ดวง เห็นเป็นรูปปุยฝ้าย พวงดอกไม้ ดอกบัว หรือโลง ดาวปุยฝ้าย ดาวพวงดอกไม้ ดาวดอกบัว ดาวโลง ดาวปู ดาวสมอสําเภา หรือ ดาวสิธยะ ก็เรียก. (ส. ปุษฺย

    ป. ปุสฺส).

ความหมายจาก พจนานุกรมแปล ไทย-ไทย ราชบัณฑิตยสถานพจนานุกรมแปล พจนานุกรมแปล ไทย-ไทย ราชบัณฑิตยสถาน

บุษย์ภาษาอังกฤษ

บุษย์ภาษาไทย บุษย์ความหมาย Dictionary บุษย์แปลว่า บุษย์คำแปล

บุษย์คืออะไร

ความหมายของ บุษย์ จากพจนานุกรมเล่มอื่นๆ

Sanook.commenu